Wet-Renault niet goed voor heldere communicatie (De Standaard)

Dat de spanning in Vorst de voorbije dagen zo hoog opliep, heeft veel te maken met de wet-Renault.

Na maandenlange geruchten over de toekomst van de vestiging in Vorst, heeft de directie van Volkswagen in Duitsland gisteren eindelijk haar harde verdict meegedeeld. Maar dat wil nog niet zeggen dat ze volledig klare wijn heeft geschonken.

Er heerst nu weliswaar meer duidelijkheid over het aantal banen dat zal verdwijnen, maar hoe de beloofde overblijvende werkgelegenheid ingevuld zal worden, is allesbehalve duidelijk. Volkswagen heeft immers geen 1.500 werknemers nodig om 11.000 Polo's per jaar te maken.

Maar de directie van Volkswagen zwijgt in alle talen over hoeveel en welke productie de vestiging in Vorst toegewezen zal krijgen na de verdwijning van de Golf. Wordt een gedeelte van de productie van de Polo overgeheveld van het Spaanse Pamplona naar Vorst? Krijgt Vorst een nieuw model toegewezen in 2008? Niemand die het weet.

Dat lijkt in tegenspraak te zijn met de vuistregel voor goede crisiscommunicatie, dat er zo snel mogelijk zoveel mogelijk duidelijke informatie gegeven moet worden.

Communicatiespecialisten wijzen er echter op dat het voor een bedrijf dat multinationaal actief is, niet altijd gemakkelijk is om onmiddellijk op alle punten duidelijkheid te verschaffen aan alle werknemers in alle landen.

Enerzijds zijn er immers voor het bedrijf zelf nog een aantal onbekenden, zoals de evolutie van de vraag naar een bepaald product, zoals hier de Polo. Niet alle onderdelen van een scenario kunnen met andere woorden altijd tegelijk uitgetekend worden.

Anderzijds moet het bedrijf ook rekening houden met de verplichtingen en de wettelijke context die gelden in de verschillende landen waar het actief is.

In ons land is de wet-Renault, die in alle haast is opgesteld nadat Renault in 1997 als een donderslag bij heldere hemel aankondigde dat het zijn vestiging in Vilvoorde ging sluiten, geen geschenk geweest voor communicatiemensen. De wet-Renault verplicht een bedrijf om, vooraleer het tot collectief ontslag overgaat, eerst het personeel te informeren over de "intenties" daartoe, en een informatie- en consultatieronde in te lassen waarin alternatieven voor het collectief ontslag voorgesteld kunnen worden.

Dat betekent dat een bedrijf, zoals in dit geval Volkswagen, een bijzondere ondernemingsraad moet bijeenroepen om daar het personeel te informeren over zijn plannen. Vanaf die bijeenroeping weet het personeel daardoor natuurlijk dat er onaangenaam nieuws op til is. Maar tegelijk moet het bedrijf met verdere communicatie over zijn plannen wachten tot die ondernemingsraad plaatsvindt.

"De wet-Renault verplicht een bedrijf met andere woorden A te zeggen, maar verbiedt het om tegelijkertijd ook B te zeggen", zegt Peter Claes van Groep C & Slangen. "De wet creëert daardoor bij een herstructurering vaak een spanningsveld tussen juristen en communicatiemensen. Juristen willen zo weinig mogelijk prijsgeven om op veilig te spelen, terwijl de verantwoordelijken voor de communicatie er meestal op aandringen ook het gezond verstand te laten spreken bij de toepassing van de wet om de onzekerheid niet nog groter te maken."