Geert Serneels is partner in Groep C en verantwoordelijk voor het algemeen management en de strategische en commerciële uitbouw van Groep C. Hij werkt eveneens als communicatieadviseur binnen het domein interne en strategische HR-communicatie

Nokia Siemens Herentals 62 ontslagen, Picanol 115 ontslagen, Atlas Copco Airpower 155 ontslagen, Gates 225 ontslagen, Sabena Technics 371 ontslagen, Bosch Tienen 400 ontslagen, Philips Turnhout 645 ontslagen, Aleris Duffel 845 ontslagen, Daf Trucks 870 ontslagen, Arcelor-Mittal 1.950 ontslagen,… Een losse greep uit de ontslagengolf sinds oktober 2008. Hard, confronterend en pijnlijk.

De laatste maanden heb ik me bij elke aankondiging van een ontslag proberen een beeld te vormen van wie finaal die mensen, medewerkers en uiteindelijk ook die gezinnen zijn. Het zal je maar overkomen als trouwe medewerker. Jaren keihard gewerkt voor de organisatie en plots gaat het licht letterlijk en figuurlijk uit. End of the story !

Rollercoaster van emoties
Heel vreemd, pakweg 1 jaar geleden heerste er nog een heuse “war for talent” en werd er op alle niveaus gevochten voor goede medewerkers. Een heus opbod van arbeidsvoorwaarden, condities en andere extralegale voordelen.
Als werkgever moest je het onderste uit de kast halen om toch maar “een bruikbaar profiel” aan te trekken. Tienduizenden euro’s werden gespendeerd om aan “employer branding” te doen en je te profileren als ideale werkgever. Vandaag kennen we een 180°-wijziging in de benadering. Enkel de toppers zijn nog gegeerd wild, maar voor de rest is het voor de medewerkers “overleven geblazen”. De ene dag word je nog met luid tromgeroffel binnengehaald, de volgende dag krijg je een schouderklopje en een bijhorende C4. Van employer branding en andere multimediale rekruteringscampagnes is haast geen sprake meer.
Hoe voel je je dan uiteindelijk vandaag als medewerker, vraag ik me af ? Je zit in een rollercoaster van emoties, twijfels, dreigende onheilsberichten en het gevoel dat je niet meer bent dan een spreekwoordelijke nummer.

Een andere nuchtere vaststelling is dat in heel wat bedrijven die een rondje herstructureringen aanbieden de interne communicatie volledig achterwege blijft. Wie, wat, waarom en hoe doen haast niet meer ter zake. Je verneemt het wel als medewerker uit de pers, via de vakbonden of nog erger via het kanaal van “les bruits de couloir” (= de geruchtenstroom). Een rechtstreekse communicatie hoort er amper of niet bij. Daar gaat meteen je warm gevoel van “ambassadeur van een organisatie” of nog : de open en transparante communicatie. Hard, confronterend en pijnlijk, vooral als je weet dat éénmaal de recessie is bedwongen de “war for talent” weer keihard zal losbarsten. De vergrijzing en de ontgroening van de maatschappij zullen op korte termijn voor een grote vraag naar professionele, valabele en competente medewerkers zorgen. Een vraag die het aanbod sterk zal overtreffen. De rat race in de strijd om de kandidaat zal dan effectief weer in alle hevigheid starten.

Mentaliteitswijziging gevraagd
Wat mij betreft is er wel één groot verschilpunt met de laatste talentenoorlog van de periode 2006-2008. Je toekomstige medewerker zal niet meer dezelfde zijn als die van voor de recessie. Wie een ontslagronde live heeft meegemaakt en op een communicatief niet correcte manier werd behandeld, zal niet meer in een vingerknip “de ideale ambassadeur” worden. Hoog tijd dus voor reflectie en een koerswijziging op het vlak van strategische en interne communicatie. Herstructureren kan, mag en moet, maar laat ons dan toch alstublieft rekening houden met de eigenheid van je medewerkers, je ambassadeurs. Wederzijds respect, een transparante communicatie en een strategisch coherent verhaal zijn geen ijdele begrippen, maar pure noodzaak !

Wie wil reageren op de C-blog kan mailen naar geert.serneels@groepc.be