The rate of change changes. De tijdsmunt is deflatoir. Het leven is time-stressed en fast-paced. Allemaal dure, maar niet minder pertinente slagzinnen om het tijdseigen fenomeen van de 'zevende' versnelling te benoemen. Voor trend- en toekomstkijkers - en dus voor iedereen - heeft de hogesnelheidstrend een echte thrillerwaarde: het maatschappelijke leven is boeiend, verrassend, gevarieerd, maar het levert ook klamme handen, een verhoogde hartslag én grijze haren op. We leven met andere woorden in een 'opgesnelde' wereld waarin ideeën, meningen, houdingen, technologieën en trends aan een hoog tempo worden vervangen of bijgesteld.

In een wereld van opgehoogde druk en deadlines wordt het gevoel - of beter nog de illusie - van vrij te zijn en te doen wat je wil in je eigen tijd zeer belangrijk. Vrije tijd is een belangrijk aandachtspunt geworden voor strategisch time management; spontaan genieten moet je (ruim) vooraf reserveren. Diensten die inspelen op de ongemakken van een nakend tijdsgebrek winnen aan belang(stelling): zo bespaart een GPS-toestel ons 6% overbodige kilometers en verzorgen steeds meer vliegtuig- en spoorwegmaatschappijen een sms-dienst, die de reiziger onmiddellijk op de hoogte brengt van mogelijke vertragingen of wijzigingen. In Spanje en Nederland tonen zich steeds meer spoedgevallenkappers, die last minute aan huis kapsels komen reanimeren. In de Verenigde Staten hebben Timex en Exxon Mobile met succes een polshorloge op de markt gebracht, voorzien van een RFID-module, waarmee consumenten moeiteloos - door even met de linkerarm te zwaaien naar een creditcard terminal - brandstof kunnen tanken en drive-in hamburgers kunnen oppikken.

We worden dus steeds meer op onze wenken bediend. Met name technologie is steeds meer, beter en voordeliger in staat om ons in onze strijd tegen tijdsarmoede bij te staan. Een mooie ontwikkeling ... of niet? Naarmate ons steeds vaker snelle antwoorden en instant oplossingen worden geboden, wordt onze weerstand tegen het wachten steeds verder afgebroken. De Britten spreken van 'door dwell', verwijzend naar het fenomeen van traag sluitende liftdeuren die aanleiding geven tot een geërgerd, hardhandig en hoogfrequent drukken op de liftknoppen in een vergeefse poging om de deuren sneller te doen sluiten.

We maken het met z'n allen elke dag meerdere malen mee: het opwarmen van het douchewater, het oplijnen aan stoplichten, het tappen van geld aan een cash dispenser, het opstarten van de computer, het bereiden van een kopje koffie, het doorgeschakeld worden naar een klantendienst ... en dan is het nog niet eens middag! Wachten - ooit een energievriendelijke handeling - verbruikt steeds meer menselijke energie, en met de vaststelling dat een gemiddelde Belg twintig minuten per nacht minder lang slaapt dan in de jaren tachtig, terwijl de Wereldgezondheidsorganisatie er ons op wijst dat we een half uur langer moeten slapen om ons 'uitgeslapen' aan onze dagtaken te kunnen overleveren, is het evident dat we steeds meer te maken krijgen met frequente, acute aanvallen van 'wachtmerrie'.

We kunnen ons nog meer afhankelijk maken van gemakstechnologie om tijdverspilling tot een aanvaardbare dosis terug te brengen, maar waarom zouden we ongewenste wachttijden ook niet kunnen aanwenden om een aantal verwaarloosde deugden in ere te herstellen, zoals het neuriën van vrolijke deuntjes of het oefenen van geduld. Of nog beter: dagdromen, zowel heilzaam bij hoge bloeddruk als inspirerend bij strategische scenarioplanning!

Herman Konings, zaakvoerder van Pocket Marketing/nXt, is licentiaat in de theoretische psychologie en zaakvoerder van het Antwerpse trend- en toekomstonderzoeksbureau Pocket Marketing/nXt. Als trendwatcher geeft hij regelmatig adviesrondes en spreekbeurten aan bedrijven en hogescholen over socio-culturele verschuivingen, trendobservaties en toekomstverwachtingen. Herman Konings is eveneens lid van de C-board van Groep C. U vindt hier meer informatie over de C-board