Vroeger was het milieu een zaak van de milieuorganisaties. De consument had er geen oren naar, maar ook bedrijven hadden andere prioriteiten. Die situatie is ondertussen behoorlijk omgeslagen. Materiaalkringlopen en ecodesign zijn voor bedrijven in sommige maaksectoren zelfs pure noodzaak geworden om economisch te overleven. Grondstoffen zijn niet beschikbaar, raken uitgeput of zijn niet langer ontginbaar omwille van regelgeving of ruimtelijke planning. De afstand tussen economie en milieu wordt daarmee kleiner en de interesse voor duurzaam bedrijfsbeheer groter. Dat is bijvoorbeeld goed vast te stellen aan de hype rond 'Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen', 'sustainability' en het stijgend aantal jaarverslagen waarbij de drie p's (people, planet, profit) hun plaats krijgen.

Bedrijven met een duurzame reflex zullen op lange termijn echter ook een concurrentieel voordeel realiseren. Zij innoveren, realiseren milieuvriendelijke besparingen, ontdekken nieuwe materialen en nieuwe productiewijzen. Reden genoeg dus om het duurzaamheidsprincipe te incorporeren in de missie en de visie van het eigen bedrijf. Belangrijker is het nog om deze visie over te brengen naar medewerkers en andere betekenisvolle stakeholders en beweging te realiseren door middel van een stakeholderdialoog. Een beetje research leert ons al snel dat het gros van de bedrijven ondanks alle goede bedoelingen niet verder raakt dan een jaarverslag gedrukt op fsc-gecertificeerd papier en met een betekenisloos hoofdstuk over duurzaamheid.